ستايش كوير

شب های تنهایی آغاز شده و تو جدایی میخواهی                

و من باید تو را به نزدیکترین قاصدک ها بسپارم

تو میروی و دنیایی از نو آغاز میکنی

تو را هی دیاری میشوی که من از آن بیخبرم

تو عاشق میشوی و دل میبندی

اما من هنوزم قربانی لحظه ای هستم که تو را به قاصدک ها سپردم

این یکی از شعر های جدیدمه

میدونم خوشتون میاد

چون این وقتی گفتم که خیلی غمگین بودم

به هر حال دوستای گلم همیشه شاد باشین

                                                                      هو الحق

   شهود نیرویی است معنوی، هوشیاری برتر است و هرگز خود را توجیه نمی کند.





                                                        به وجد آمدن از توکل به خدا یعنی شادی حاصل از پیروی رهنمودهای شهودی






شکر گزاری کلید فراوانی و برکت الهی است.

                                               وقتی فکری کرده و تشکر میکنیم بیشتر جذب میکنیم.

                                                                                                                      هر روز صبح به خاطر آنچه که دارید و آنچه که هستید شکرگزاری کنید.






مهم نیست که دیگران چه می کنند!!

      هر روز به خود بگو :

 

                                                                                               امروز بهترین روز زندگی من است 






توکل به خدا چون راه رفتن روی سیم شل است . 

 

     تردید و ترس سبب می شود که تعادل و توازن را از دست بدهید و به ورطه تنگدستی و محدودیت بیفتید .

                                  

       البته اشکالی ندارد چون توکل به خدا نیز مانند سیرک بازی تمرین می خواهد . 

                                                       

                                      مهم نیست که چند بار شکست بخورید ، دیگر بار برخیزید و از نو آغاز کنید . 

                                            

                                                    چندی نخواهد گذشت که توازن و تعادل برایتان به صورت عادت در خواهد آمد .

       دعا خدا را به سوی ما نمی کشد ، بلکه ما را به سوی او می کشاند





                                       در همه راههای خود خداوند را بشناس که او طریقهایت را راست خواهد گردانید.





         اگر به احکام معنویت توکل کنید، خواسته هایتان برآورده خواهد شد





                                                      همۀ انسانهای حاضر در این سیاره خاکی ، تمایل به عشق دارند . 

                                                                                       

   مشکل شما هرچه باشد ، با عشق آن را برطرف سازید .

                                                                                                                                       

   امتحان کنید .

                               

               نیروی عشق می تواند اگر نه در کوتاه مدت ، حتماً در بلند مدت همۀ مشکلات را حل کند .

• 
•  
• _{يادم آمد هان داشتم مي گفتم آن شب نيز
  سورت سرماي دي بيدادها مي كرد و چه سرمايي چه سرمايي
  بادبرف و سوز وحشتناك
  ليك خوشبختانه آخر سر پناهي يافتم جايي
  گرچه بيرون تيره بود و سرد همچون ترس
  قهوه خانه گرم وروشن بود همچون شرم
  همگنان را خون گرمي بود 
  قهوه خانه گرم و روشن مرد نقّال آتشين پيغام
  راستي كانون گرمي بود
  مرد نقّال آن صدايش گرم نايش گرم
  آن سكوتش ساكت و گيرا و دمش چونان حديث آشنايش گرم
  راه مي رفت و سخن مي گفت
  چوبدستي مَنتشا مانند در دستش
  مست شور و گرم گفتن بود
  صحنه ي ميدانك خود را تند و گاه آرام مي پيمود
  همگُنان خاموش
  گرد بر گردش به كردار صدف برگرد مرواريد
  پاي تا سر گوش
  هفت خوان را زادْسروِمرو
  يا به قولي ماخْ سالار آن گرامي مَرد
  آن هريوه يْ خوب وپاك آيين روايت كرد:
  خوان هشتم را من روايت مي كنم اكنون،...
  من كه نامم ماث(مهدي اخوان ثالث)
  هم چنان مي رفت و مي آمد
  هم چنان مي گفت ومي گفت و قدم مي زد
  قصه است اين قصه،آري قصه ي درد است
  شعر نيست اين عيار مهر و كين مرد ونامرد است
  بي عيار و شعرِ محضِ خوب و عالي نيست
  هيچ همچون پوچ عالي نيست
  اين گليم تيره بختي هاست
  خيسِخون داغ سهراب و سياوش ها،
  رو كش تابوت تختي هاست...
  اندكي اِستاد وخامُش ماند پس هماواي خروش خشم
  با صدايي مرتعش لحني رَجَز مانند و درد آلود،خواند:
  آري اكنون آن عِماد تكيه و اميد ايران شهر
  شير مرد عرصه ي ناوَردهاي هول،
  پور زال زَر جهان پهلو
  آن خداوند و سوار رخش بي مانند
  آن كه هرگز-چون كليد گنج مرواريد-
  گُم نمي شد از لبش لبخند
  خواه روز صلح و بسته مُهر پيمان را
  خواه روز جنگ و خورده بهر كين سوگند.
  آري اكنون شير ايران شهر تَهَمْتَن گرد سَجِستاني
  كوه كوهان مردِمردستان رستم دستان
  درتَگِ تاريك ژرفِ چاه پهناور
  كِشته هر سو بر كف و ديوارهايش نيزه و خنجر
  چاه غدر نا جوان مردان
  چاه پَستان چاه بي دردان
  چاه چونانْ ژرفي و پهنيش ناباور
  وغم انگيز و شگفت آور
  آري اكنون تهمتن با رخش غيرتمند
  در بُنِ اين چاه آبش زهر شمشير و سنان گم بود
  پهلوان هفت خوان اكنون
  طعمه ي دام ودهان خوان هشتم بود
  و مي انديشيد كه نبايستي بگويد هيچ
  بس كه بي شرمانه وپست است اين تزوير
  چشم را بايد ببندد تا نبيند هيچ...
  بعد چندي كه گشودش چِشم
  رخش خود را ديد بس كه خونش رفته بود از تن
  بس كه زهر زخم ها كاريش
  گويي از تن حس و هوشش رفته بود وداشت مي خوابيد
  او از تن خود بس بَتَر از رخش
  بي خبر بود ونبودش اعتنا با خويش
  رخش را مي ديد و مي پاييد
  رخش آن طاق عزيز آن تاي بي همتا
  رخش رخشنده با هزاران ياد هاي روشن و زنده
  گفت در دل : رخش،طفلك رخش آه...
  اين نخستين بار شايد بود
  كان كليد گنج مرواريد او گم شد
  ناگهان انگار بر لب چاه سايه اي را ديد
  او شَغاد آن نابرادر بود
  كه درون چَه نگه مي كرد و مي خنديد
  و صداي شوم ونا مردانه اش در چاه سار گوش مي پيچيد...
  باز چشم او به رخش افتاد امّا واي...  ديد
  رخش زيبا،رخش غيرتمند،رخش بي مانند
  با هزارش ياد بود خوب خوابيده است
  آن چنان كه راستي گويي آن هزاران يادبود خوب خود را
  در خواب مي ديده است...
  بعد از آن تا مدّتي تا دير يال و رويش را
  هي نوازش كرد هي بوييد هي بوسيد
  رو به يال وچشم او ماليد...
  مرد نقّال از صدايش ضجه مي باريد
  و نگاهش مثل خنجر بود:
  ونشست آرام ،يال رخش در دستش
  باز با آن آخرين انديشه ها سرگرم
  جنگ بود اين يا شكار؟
  آيا ميزباني بود يا تزوير  
  قصه مي گويد كه بي شك مي توانست او اگر مي خواست
  كه شغاد نابرادر را بدوزد
  هم چنان كه دوخت
  با كمان وتير بر درختي كه به زيرش ايستاده بود
  و برآن بر تكيه داده بود
  و درون چَه نگه مي كرد
  قصه مي گويد
  اين برايش سخت آسان بود هم چنان كه مي توانست
  او اگر مي خواست
  كان كمند شصت خسّم خويش بگشايد
  و بياندازد به بالا بر درختي گيره اي سنگي
  و فراز آيد
  ور بپرسي راست گويم راست
  قصه بي شك راست مي گويد
  مي توانست او اگر مي خواست،
  ليك...} 
• _{اخوان ثالث}

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند هر دم سکوت مرگبارم را .......

واین دگر

رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم

 تا دوست را به یاری نخوانیم،

برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند

طعم توفیق را می چشاند

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن

و چه بدبختی آزاردهنده ای ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است

در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند

 یاد "تنهایی" را در سرت زنده میكند

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختی ای رنج آور و نیمه تمام است

" تنها" بودن ، بودنی به نیمه است

و من برای نخستین بار در هستی ام رنج "تنهایی" را احساس کردم

دکتر علی شریعتی

یکی بود یکی نبود بهاری بود ،بارانی بود، بهاره بارانی بود، زمستان داشت چنین می رفت که گفتم چنین با ان وداع کنم.

جویی بود ،جویباری بود، ابی بود ،ابشاری بود، کوهی بود ،کوهساری بود، نازی بود، نازداری بود ،سبزی بود سبزه زاری، گلی بود با گل زاری ،دلی بود با دلداری .

حوضی بود گنجشککی لب حوض پسرکی  داشت در دل می کرد با گنجشکه

در بهار ....هوئی هواری بود ،رقصی بود هورائی بود، مستی بود هشیاری بود ،خوابی بود، بیداری بود، برا رنک هشداری بود ،برا دل بیماری بود، واسه غم، غم خواری بود.

چی بگم از کی بگم :

روزی بود روزگاری شهری بود عاشقی بود

بهارتون مثل دلتون سبز باشه

عاطفه

پادشاه فصل ها پاییز

چه بگویم!

از مولای عشق ، صبر ،شجاعت،شهامت،عدل،تواضع و ...

شیعه ام امّا جزء نامی ندارم از شیعه بودن

من کجا و شیعه کجا

آه از این غربت

آه از این غفلت

وای بر این دوری

من ندارم حتّی نشان بندگی

من چگونه می توانم بگویم علی(ع) مقتدای من است!

من برای آمدن مولایم امام زمان(عج) تعالی هیچ کاری نمی کنم

مگر نام شیعه داشتن و شیعه نبودن آنچه خدا و پیامبر(ص)و امامان(ع)

را عمل نکردن یعنی شیعه ، نه

وای بر من اگر مرگم فرا رسد من همچنان از غافلین باشم

خدایا!از همه غفلت های خواسته و نا خواسته ام توبه

مرا ببخش و در شیعه واقعی شدن و ماندن و مردن کمکم کن!

شب قدری گذشت

امّا هنوز فرصت باقی است

پس هر که غافل بوده توبه کند و شروع به جبران غفلت

ما باید برای امام خود زینت باشیم نه عذاب نه حسرت نه بد نامی

خدایا ما را شیعه واقعی بمیران!

 

ایمان شگفت...

جام زیبایی به یکباره شکستم

دل پر امید خود را مایوس دیدم٬

بی مهابا  ٬ بی درنگ٬

لعنت شیطان بکردم٬

اندکی آسوده کردم  ٬ گریه کردم٬

در کنار تکه های آن شکسته٬

رحمت پروردگارجاری بشد ٬

جام زیبا را ز نو باز آفرید.       

 ........................................................................                   

 در این عالم به چه کار مشغولی؟همه چیز مهیا ٬

که آفریدگار کار تمام کرده ٬

و رهایی ات چه مطلوب ٬

بدین ره گام نه ٬ سفر آغاز کن ٬ به پایانش رسان

که به غم خوردن و تشویش ٬ ره دگرگون نشود

و تنها نابسامانت بسازد بی امان.

 

                

                            دیوان  غربی ـ شرقی/ گوته

                            ترجمه کورش صفوی -انتشارات هرمس

سلام دوستای گلم دلم براتون یه ذره شده

خوش باشید

نوادگان آریایی

عاطفه

ناله ناكامي

برو اي ترك كه ترك تو ستمگر كردم حيف از آن عمر كه درپاي تو من سر كردم

عهد و پيمان تو با ما و وفا با دگران ساده دل من كه قسم هاي تو باور كردم

به خداكافر اگر بود به رحم آمده بود زانهمه ناله كه من پيش تو كافر كردم

تو شدي همسر اغيار و من از يار وديار گشتم آواره و ترك سر وهمسر كردم

زير سر بالش ديباست ترا كي داني كه من از خار وخس باديه بستر كردم

در و ديوار به حال من زار گريست هر كجا ناله ي ناكامي خود سر كردم

... از کتاب کویر دکتر شریعتی

آدم ها همه در یک سطح نیستند و از هم فاصله دارند اما همه از یک جنس اند ؛ هر که در این حیات ، در زیر این آسمان از چیزی به شعف آید از بلاهت جانوری و گیاهی برخوردار است ؛ نمی دانم چرا در هر شعفی ، هر خنده قاه قاهی ، هر بشکنی ، هر احساس خوشی ای موجی از حماقت غلیظ منفور و زشت پدیدار است ، نمی دانم قیافه های خوش و فربه چرا در چشم من ، تا حد استفراق وقیح و قبیح و چندش آورند ؟

... واقعا هم خدا یک جو شانس بدهد ، چه شانسی ؟ خریت ! اوه که چه نعمتی است ، چه سرمایه ای است خوشبختی هر کس به میزان برخورداری او از این نعمت عظمی است و بس . این است تنها راز سعادت آدمی در حیات و بقیه اش همه حرف است و فلسفه بافی .

... چه سخت و غم انگیز است سرنوشت کسی که طبیعت نمی تواند سرش را کلاه بگذارد . چه تلخ است میوه درخت بینایی !!

... خودخواهی های بزرگ با «آوازه» و«عشق» سیراب می شوند اما دردمندی ها و اضطراب های بزرگ در انبوه نام و ننگ در گرمای مهر و عشق همچنان بی نصیب می مانند .

                                                     سعدی

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا راقیمت عشق نداند قدم صدق نداردگر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهیگر سرم می​رود از عهد تو سر بازنپیچمخنک آن درد که یارم به عیادت به سر آیدباور از مات نباشد تو در آیینه نگه کناز سر زلف عروسان چمن دست بداردسر انگشت تحیر بگزد عقل به دندانآرزو می​کندم شمع صفت پیش وجودتچشم کوته نظران بر ورق صورت خوبانهمه را دیده به رویت نگرانست ولیکنمهربانی ز من آموز و گرم عمر نماندهیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را

الله الله تو فراموش مکن صحبت ما راسست عهدی که تحمل نکند بار جفا رادوست ما را و همه نعمت فردوس شما راتا بگویند پس از من که به سر برد وفا رادردمندان به چنین درد نخواهند دوا راتا بدانی که چه بودست گرفتار بلا رابه سر زلف تو گر دست رسد باد صبا راچون تامل کند این صورت انگشت نما راکه سراپای بسوزند من بی سر و پا راخط همی​بیند و عارف قلم صنع خدا راخودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا رابه سر تربت سعدی بطلب مهرگیا راقل لصاح ترک الناس من الوجد سکاری

خوش باشين

عاطفه

 

                                عید سعید غدیر بر همه ی مسلمانان مبارک باشه

 

علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی .........................................

علی جان تو چه هستی که از بردن اسمت سیر نمیشوم

من به کدامین معنی نامت را دریابم که تو بزرگترین معانی هستی

ای جوانمرد و ازاده

وتنهااین حرف اخر:

مولایم جانم به فدایت

این هم نقاشی سهراب

به نظر شما چه مفهومی داره؟

عاطفه

قربانی

نمی پرسی خبرازما

نمی گویی دگرآن بی سروسامان

چقدرمجنون وشیدابود

دگربی معرفت انگار

مراازخودنمی دانی

لب بام کدام صیاد

بگواکنون گرفتاری

که چه آسان وبی پروا

مراازیادخودبردی

من آن قربانی تنها وشیدایم

که دردنیای پرصیاد

به عشق ساده وپاکم

چه بی شرمانه خندیدی

ویادم رابه دست بادپاییزی

چه بی رحمانه بخشیدی

تورفتی وبه یادت من

کتاب سرنوشتم را

مثال چشم زیبایت سیاه کردم

وحالاخوب می بینم

توخوشحالی ومن گریان

تویی آن جنگل سرسبزوپرپیچک

منم آن شهرپوچ وتاابدویران

دم غروب، ميان حضور خسته اشيا

نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد

و روي ميز، هياهوي چند ميوه نوبر

به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود.

وبوي باغچه را، باد، روي فرش فراغت

نثار حاشيه صاف زندگي ميكرد.

و مثل بادبزن، ذهن، سطح روشن گل را

گرفته بود به دست

و باد ميزد خودرا.

مسافر از اتوبوس

پياده شد:

(( چه آسمان تميزي!))

و امتداد خيابان غربت اورابرد

***

غروب بود.

صداي هوش گياهان به گوش مي آمد.

مسافر آمده بود.

و روي صندلي راحتي، كنار چمن

نشسته بود:

(( دلم گرفته،

دلم عجيب گرفته است.

تمام راه به يك چيز فكر ميكردم

و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد.

خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود.

چه دره هاي عجيبي!

و اسب، يادت هست،

سپيد بود

و مثل واژه پاكي، سكوت سبز چمن زار را چرا مي كرد.

و بعد، غريب رنگين قريه هاي سر راه.

و بعد، تونل ها.

دلم گرفته،

دلم عجيب گرفته است.

وهيچ چيز،

نه اين دقايق خوشبو،‌كه روي شاخه نارنج مي شود

خاموش،

نه اين صداقت حرفي، كه در سكوت ميان دو برگ اين

گل شب بوست،

نه هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف

نمي رهاند.

و فكر مي كنم

كه اين ترنم موزون حزن تا ابد

شنيده خواهد شد. ))

***

نگه مرد مسافر به روي ميز افتاد:

(( چه سيب هاي قشنگي!

حيات نشئه تنهايي است. ))

و ميزبان پرسيد:

قشنگ يعني چه؟

- قشنگ يعني تعبير عاشقانه اشكال

و عشق، تنها عشق

را به گرمي يك سيب مي كند مانوس.

و عشق، تنها عشق

مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد،

مرا رساند به امكان يك پرنده شدن

- و نوشداروي اندوه؟

- صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش.

***

و حال، شب شده بود.

چراغ روشن بود.

و چاي مي خوردند.

***

- چرا گرفته دلت، مثل آنكه تنهايي.

- چقدر هم تنها!

- خيال مي كنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي.

- دچار يعني

عاشق

- و فكر كن كه چه تنهاست

اگر كه ماهي كوچك، دچارآبي درياي بيكران باشد.

- چه فكر نازك غمناكي!

- و غم تبسم پوشيده نگاه گياه است.

و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست

- خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

و دست منبسط نور روي شانه آنهاست.

- نه، وصل ممكن نيست،

هميشه فاصله اي هست.

اگر چه منحني آب بالش خوبي است

براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر،

هميشه فاصله اي هست.

دچار بايد بود

و گرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف

حرام خواهد شد.

و عشق

سفر به روشني اهتزار خلوت اشياست.

و عشق

صداي فاصله هاست.

صداي فاصله هايي كه

- غرق ابهامند.

- نه،

صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند

و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر.

هميشه عاشق در دست ترد ثانيه هاست.

و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز.

و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند.

و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را

به آب مي بخشند.

و خوب مي دانند.

كه هيچ ماهي هرگز

هزار و يك گره رودخانه را نگشود.

و نيمه شبها. با زورق قديمي اشراق

در آب هاي هدايت رونه مي گردند

و تا تجلي اعجاب پيش مي رانند.

- هواي حرف تو آدم را

عبور مي دهد از كوچه باغ هاي حكايات

و در عروق چنين لحن

چه خون تاره محزوني!

حياط روشن بود

و باد مي آمد

و خون شب جريان داشت در سكوت دو مرد

مریم مقدس که بی گناه بار برداشتی

برای ما که به درگاهت آمده ایم شفاعت کن

آمین

در میان شما کیست که صد

گوسفند داشته باشد و یکی از

آن ها گم شود " که آن نود و نه را

در صحرا وا نگذارد و از پی آن

گم شده نرود تا آن را بیابد ؟

انجیل لوقا " باب ۱۵ " آیه ی ۴

پائولو  کوئلیو  

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت سرها در گريبان است كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و د يدار ياران را نگه جز پيش پا را د يد ، نتواند كه ره تاريك و لغزان است وگر د ست محبت سوي كس يازي به اكراه آورد د ست از بغل بيرون كه سرما سخت سوزان است نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك چو د يوار ايستد د ر پيش چشمانت نفس كاين است ، پس د يگر چه د اري چشم ز چشم د وستان د ور يا نزديك ؟ مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي د مت گرم و سرت خوش باد ! سلامم را تو پاسخ گوي ، د ر بگشاي ! منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم منم من ، سنگ تيپاخورد ه ي رنجور منم ، د شنام پست آفرينش ، نغمه ي ناجور . نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم بيا بگشاي در ، بگشاي ، د لتنگم حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت د ر چون موج مي لرزد تگرگي نيست ، مرگي نيست صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و د ندان است من امشب آمد ستم وام بگزارم حسابت را كنار جام بگذ ارم چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟ فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است و قند يل سپهر تنگ ميد ان ، مرده يا زنده به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت هوا د لگير ، د رها بسته ، سرها د ر گريبان ، دستها پنهان نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين د رختان اسكلتهاي بلور آجين زمين د لمرده، سقف آسمان کوتاه غبار آلوده مهر و ماه زمستان است. امید وارم دل کوچیکتون زمستونی نباشه عاطفه

آرزوی ویکتور هوگو

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دستکم یکی در میانشان
بی‌تردید مورد اعتمادت باشد.

=>و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگه‌دارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند
چون این کارِ ساده‌ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می‌کنند
و با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه‌ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من است»
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه‌ی این‌ها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برابت آرزو کنم!

اینم از اقای سقراط

راستی سقراط چه جوری سقراط شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دوستا گلم :

هیچ وقت نگین وقت ندارم وقت ندارم.یادتون باشه شما همون ساعت ها و روزایی دارین که سقراط و انیشتین داشتن

امشب بعد از سالهايي دوري باز آمدي
باز نشانه اي از تو در كور سوي نگاه خيره شده ام نمايان شد
من بودم
تو بودي
سايه اي بود
سايه دگر مال كه بود؟!
گفتي خيالاتي شدي عشقم
گفتم سايه اي پشت سرت هست.مرا مي آزارد اين سايه بدخيم.گسترده تر ميشد رنگ بي وفايي.
دلم در تلاطم حضور بي رنگت در جفاي دل بي وفايت خروشيد.
غرق شد.
دگر دلت با دلم همراه نبود.دگر دستت در دستم هم آغوش انگشتانم نبود.با كه بود؟!
چشمانت معصوميت گذشته را نداشت.نگاهي نگران.چشماني گريه نكرده خيس از عرق باطن.
صدايد مي لرزيد.دليلش را جويا شدم.گفتي ز دوري تو دلم بلرزد صدايم مي لرزد.ولي چشمانت دروغت را نمايان.
گرمي آغوشت جان سردم را نفسي نبخشيد.همدردي نگاهت غمم را فزوني بخشيد.
دل دل ميكردم غبار غم هاي اندوه دوري ات در نگاه چشمانت محو شود.
اشكي جاري
دستاني سرد
آغوشي بي همدم
قدمهايي لرزان بر زمين گرم

سايه سايه به سايه مي آمد.
حسي در جانم جان داد.مرد.كه بود؟!چه بود؟!تو بودي؟!كي مرد؟!
آري عشق مرد
گفتي ز غم دلت همراهت.ز تنهاييت عاشقت.ز ناله ات همرازت.ز اشكانت هم خانه دلت.ز خوشي ات با ديگران هستم.
گفتي دلت نيست با دلم.
باور ندارم.
باور ندارم از اول عشقت  عشقم بود؟!
نميدانم چرا و چگونه از تو دور شدم.نميدانم چرا قبول كردم؟!چرا به درخواستت جان دادم؟!مگه ميشه دوري و دوستي؟!مگه ميشه عاشقي و دوري؟! همه بهانه اي بود واسه رفتن.واسه فرامشكردن.واسه عاشق نبودن.واسه رفتن با دل به سوي همراهش.
نميدانم سايه اي كه در كنارت اسمت هست كيست؟! هر كه باشد.با تو خوش است.
وقتي نشامي از خودم در نيمكت نديدم.گفتم لابد نيمكت خالي هست.
ولي افسوس هم آغوشت در نيمكت كسي دگر بود نه من.او كي هست! تو داني و خدايت.
واسه خوبيهات ممنون
واسه همدرديهات ممنون
واسه شكوندن دلم ممنونم.واسه جاري كردن اشكانم ازت ممنونم.واسه تكه تكه كردن قلب پاره اره ام ازت ممنون.
واسه عاشق خيالي بودنت ممنون

وقتي ميديدم نامي از من در كور سوي نگاهت نيست نگران ميشدم.ميگفتي تقدير اين هست.نامي در كنار نامم نباش.ولي حال تقدير نامي در كنار نامت گذاشت.
اين كي هست
عشقه
ياره
همدرده
هم آغوشه
هر كه باشد عزيزتر از من هست.ممنونم.
هميشه ممنونم.
صورت دلم آشفته
در نگاه باران
مي جويد غم تو را
در آسماني ابري
غباري باراني
ميسوزاند تو را
انگاري تقدير تو را ميبرد براي عشقت.
تقدير تو را هم از من گرفت.
چيست اين تقدير نانوشته ي من؟!
آه اي تقدير تقدير مرا بنويس